بهار آمده.. پرستو می آید..

آهای مردم! بهار آمده است..!

تاکنون باران­های بهاری را اینگونه زیبا ندیده بودم!

امشب لحظاتم پُر از ترنم است.. پُر از طراوت و تازه­ گی­ ست..

چقدر دلم تنگ بود.. چقدر تشنه بودم..!

اشک­هایم زیر این باران رحمت خدا رنگ دیگری دارد.

آهای مردم! بهار آمده است!

+مسافرمان بعداز 28سال به آغوش خانواده بازگشت..

مادرم!

هر چند تو چند صباحی پیش پرکشیدی ولی امروز مسافرت بازگشته است..

بعد از 28 سال فراق امروز روز وصال است..

شهرمان نورانی شده

ناصر عزیز..

خوش آمدی .. قربان قدمهایت..

پ ن:

بال در آوردن را امروز درک کردم..!

امروز که خبر آمدنت را شنیدم واقعا تمام وجودم غرق در شادی شد..

جای مادرت خالیست..

....یاعلی

ادامه نوشته

سکوت

 

سکوت یعنی گفتن در نگفتن.. یعنی مقابله با شهوت رام نشدنی حرف..

یعنی تمرین برگشتن به دوران جنینی و شنیدن انحصاری لالائی قلبِ مادر در تنهائی محض.
هر سکوتی، سرشار از ناگفته ها نیست، بعضی وقت ها، سرشار از خجالتِ گفته هاست.
سکوتِ محکومِ بی گناه، یعنی بغض، آه، گریهء درون.
سکوتِ مظلوم، یعنی نفرینی مطلق و ابدی.
سکوتِ یک محکوم به مرگ، پر از پشیمانی لزج است.
سکوتِ قاضی، رعب آورترین سکوتِ زمینی است، وقتی بدانی گناهکاری.
سکوتِ عاشق در جفای معشوق، یعنی پاس حرمتِ عشق.
سکوتِ وداعِ واپسین دیدار دو دلدار، همیشه مرطوب است.
خیالتان آسوده، سکوتِ مرگ، سرد و منجمد است، ولی شکستنی نیست.

غیرقابل درک ترین سکوت، متعلق به معلم ادبیات پیری است که، شاگرد قدیمش را در حال غلط خواندن گلستان سعدی از تلویزیون می بیند.
آزار دهنده ترین سکوت، وقتی است که دروغ می گوئی و مخاطبت در سکوتی سنگین، فقط نگاه می کند.
تابلوهای جهت نما، در خیابان و جاده ها، در سکوتی بی ادعا، عابران را راهنمائی می کنند.
تمام مردم جهان، با یک زبان واحد سکوت می کنند، ولی به محض باز کردن دهان از هم فاصله می گیرند.
کرو لال ها، در سکوتِ محض با هم حتی پرچانگی هم می کنند.
سکوت، خیلی خیلی خوب است، اما نه هر سکوتی.
بعضی با سکوت آنقدر دشمنند که حتی در خواب هم آنرا با پریشان گوئی می شکنند.
بعضی سکوت را به رشوه ای کلان می خرند و با سودی سرشار، به اسم حق السکوت، می فروشند.

بعضی، قادرند تا لحظه مرگ، سکوت کنند، به شرطِ آنکه حق السکوتِ قابلی در قبالش گرفته باشند.
در آخرت، تو را به خاطر حرفهای نسنجیده، ممکن است مجازات کنند، ولی سکوتِ بی جایت را، هرگز نمی بخشایند.
سکوت را با هر چیزی می شود شکست، ولی با هر چیزی نمی توان پیوند زد.
قطعاً یکی از راههای تحمل ِزندگی، پناه بردن به سکوت است.

سکوت؛ در آن می توان شکفت، شکست، خندید، بارید، ترسید، شنید. در او می توان نشست و هیچ نگفت و تنها در سکوت است که می توان فاصله ها را با گوهر خیال، پیوند داد.

سکوت؛ این واژه پر از فریاد..

یاعلی

دلنوشته و پوستر خودم

 

هر روز که خورشید طلوع می­کند دلم دنبال بهانه­های تازه است تا خودش باشد.

تجربه­های تلخ و شیرین، تکرار می­شوند..

و من هنوز

سرم پایین است- مثل قدیم­ها- فقط جلوی پایم را می­بینم..!

سرم پایین است..

نگاهم انگار کف­فرش خیابان را دنبال می­کند، ولی دلم جای دیگری است!

دلم دارد مرور می­کند خاطراتم را..

"چقدر سخت جانم!" این تنها جمله­ای­ست که بعد از لحظاتی به دنبال دارد، "آه­ام" را...

فعلا یاعلی

تقدیم به شما

دلنوشته های من تقدیم به دل های با صفای شما

امیدورام مورد پسند باشه..
یاعلی